به نام آن مهربان ترین مهربانان...
چه دارد آن کس که تو را گم کرده است؟
و چه ندارد آن کس که تو را یافته است؟
(بخشی از دعای امام حسین(ع) در روز عرفه)
(( سلام قولا من رب الرحیم ))
سلام...
... خداوند انسان را از خاک آفرید و...
و روح به او عطا کرد
چون خلقت را با عشق و محبت آغاز کرد و با محبت و حب او را خلق کرد، عشق در وجود انسان سرشته شد...یک عشق ناب...
و انسان پا به عرصه ی وجود گذاشت
می گریستی یادت می آید؟
و خداوند وجود تو را لحظه لحظه پرورش داد و کم کم بزرگ شدی
اما...
شاید بعد از مدتی دیگر نگاهی به آسمان بالای سرت نینداختی
یا نیم نگاهی به اطرافت...
و او همواره تو را عاشقانه دوست داشت و دارد و همیشه مراقب تو بود وهست ....
شاید فراموش کرده بودی...
و ((من)) در برابرت قد علم کرد و تو را از خودت ربود
و همچنان داشتی از طناب ((من)) از چاهی عمیق پایین میرفتی و نفهمیدی که این چاه است ، به خیالت فقط ((من)) وجود داشت
وقتی به خود آمدی که ظلمت چاه را درک کردی...
به خود آمدی ، عقل و فطرت که زیر گرد و غیار ((من)) مدفون شده بودند فرصت پیدا کردند
اگر به عقل و فطرت خود میدان دهیم راه را به ما نشان خواهند داد...
یادت آمد آن گریه ی زیبای نخستین را
آن عشق را...
نوری از اعماق قلبت تمام وجودت را روشن کرد و...
و آن مهربانی را به خاطر آوردی که همواره مراقب تو بود...
چشمهایت به نعمت اشک بارانی شد و باران مهر وجودت را پر از نور و امید کرد
و ((من)) آن مهربان ابدی را که به او فرصت زیبای زیستن و تعالی داده بود را به یاد آورد و از باران محبت
سرشار شد...
عید قربان
عید بندگی و دل بریدن از دلبستگی ها بر همه ی عاشقان مبارک باد...
